مردم مشهد از این شورا چه چیزی جز حاشیه به یاد خواهند آورد؟
شورای شهر مشهد در حالی به روزها و ماههای پایانی فعالیت خود نزدیک میشود که به باور بسیاری از شهروندان، یکی از ضعیفترین و کماثرترین شوراهای شهر در دورههای گذشته بوده است؛ شورایی که به جای آنکه کارنامهاش با تصمیمهای بزرگ و مؤثر برای حل مشکلات شهری شناخته شود، بیشتر با حاشیهها، اختلافات و تصمیمهای بحثبرانگیز در افکار عمومی مطرح بوده است.
حالا در آخرین ماهها و روزهای فعالیت، یک تصمیم دیگر به فهرست تصمیمهای جنجالی اضافه شده است: تلاش برای تغییر نام احمدآباد.
واقعاً سؤال اینجاست؛ شورایی که در طول فعالیت خود نتوانسته است پاسخ قانعکنندهای برای بسیاری از مشکلات اساسی شهر ارائه کند، چرا باید در ماههای پایانی عمر خود وارد موضوعی شود که مستقیماً با هویت و حافظه تاریخی مردم مشهد ارتباط دارد؟
مشهد مشکلات کمی ندارد که نوبت به تغییر نام احمدآباد رسیده است؟
مردم این شهر با ترافیک، آلودگی هوا، حملونقل عمومی، بافتهای فرسوده، مشکلات حاشیه شهر، کیفیت خدمات شهری و دهها مسئله دیگر دستوپنجه نرم میکنند. انتظار مردم از شورای شهر این بود که برای این مشکلات تصمیمهای مؤثر، ماندگار و قابل دفاع بگیرد.
اما متأسفانه آنچه بیش از همه به چشم آمده، حاشیه به جای کار، جنجال به جای دستاورد و تصمیمهای بحثبرانگیز به جای حل مسئله بوده است.
به همین دلیل امروز بسیاری از مردم مشهد دیگر منتظر تصمیم بزرگ دیگری از این شورا نیستند؛ منتظر پایان کار آن هستند.
این شاید تلخترین قضاوتی باشد که میتوان درباره عملکرد یک شورای شهر مطرح کرد؛ اینکه مردم به جای انتظار برای ادامه فعالیت آن، چشم به پایان دورهاش داشته باشند.
اما ظاهراً حتی در همین روزهای پایانی نیز قرار نیست شورا از حاشیه فاصله بگیرد.
این بار نام احمدآباد وسط آمده است.
احمدآباد برای مردم مشهد فقط یک خیابان نیست. یک نام تاریخی، یک نشانی شناختهشده و بخشی از حافظه جمعی این شهر است. نسلهای مختلف مردم مشهد با این نام زندگی کردهاند و آن را بخشی از هویت شهری خود میدانند.
پس سؤال روشن است:
چه ضرورتی وجود دارد که چنین نامی تغییر کند؟
چه مشکل شهری با تغییر نام احمدآباد حل خواهد شد؟
چرا باید در شرایطی که مردم از هزاران مشکل واقعی شهری گلایه دارند، انرژی مدیریت شهری صرف تغییر نامی شود که هیچ مطالبه عمومی جدی برای حذف آن وجود ندارد؟
و مهمتر از همه، چرا باید مردم هزینه تصمیمی را بدهند که خودشان آن را نخواستهاند؟
مسئله فقط یک نام نیست؛ مسئله این است که آیا یک شورای شهر میتواند بدون پشتوانه روشن اجتماعی، درباره بخشی از هویت یک شهر تصمیم بگیرد؟
هویت شهر ملک شخصی هیچ شورایی نیست
اعضای شورا ممکن است با یک رأی بتوانند نامی را در اسناد اداری تغییر دهند، اما نمیتوانند حافظه مردم را با رأیگیری تغییر دهند. مردم همچنان احمدآباد را احمدآباد خواهند گفت، چون هویت شهری با مصوبه ساخته و پاک نمیشود.
از همین رو انتظار از مسئولان بالاتر، استانداری و مدیران ارشد شهری روشن است:
اجازه ندهند تصمیمهای بحرانآفرین و غیرضروری، سرمایه اجتماعی و هویت تاریخی مشهد را قربانی کند.
اگر شورای شهر اصرار دارد چنین تصمیمی بگیرد، مسئولان بالادستی باید پیش از آنکه یک مناقشه تازه در شهر شکل بگیرد، وارد عمل شوند و از تبدیل هویت مشهد به میدان آزمون تصمیمهای سلیقهای جلوگیری کنند.
مشهد بیش از هر چیز به آرامش و حل مسئله نیاز دارد؛ نه تصمیمهایی که جامعه را تحریک، مردم را آزرده و فضای شهر را ملتهب کند.
شورایی که نتوانسته در طول دوره فعالیت خود کارنامهای درخشان از حل مشکلات اساسی شهر ارائه کند، نباید در واپسین روزهای مسئولیت خود، هزینهای تازه برای شهر بتراشد.
اگر این شورا میخواهد در پایان دوره خود حداقل یک تصمیم درست بگیرد، راهش روشن است:
از تغییر نام احمدآباد عقبنشینی کند
مردم مشهد به اندازه کافی از حاشیهها خستهاند.
آنها امروز بیش از هر چیز منتظرند این دوره به پایان برسد و شهر، فرصتی برای یک مدیریت کارآمدتر و پاسخگوتر پیدا کند.
اما تا آن روز، مسئولان بالاتر نباید اجازه دهند تصمیمهای این شورا، خسارتهای ماندگاری برای مشهد به جا بگذارد.
با هویت مشهد نمیشود بازی کرد
احمدآباد را تغییر ندهید؛ اگر قرار است چیزی تغییر کند، رویکرد مدیریت شهری به مردم و مطالبات واقعی آنهاست که باید تغییر کند.
این آخرین فرصت برای توقف یک تصمیم اشتباه است؛ پیش از آنکه یک حاشیه دیگر، به یک بحران شهری تبدیل شود.
به قلم :محمدرضا ایلدرآبادی
